ik ben een tijdje weg geweest maar nu toch weer hier aanwezig.

wij hebben nu 4 jaar een kinderwens.

Voor de kinderwens zal ik het even globaal beschrijven.

2.5 jaar geleden zijn wij naar de huisarts gegaan omdat een zwangerschap uitgebleven was. Ze hebben toen een zaad onderzoek gedaan en daaruit bleek dat het zaad van mijn partner niet zo goed was er kwam toen in die tijd uit dat minder als 1% sperma was en dat daarvan minder als 2% de juiste vorm en bewegelijkheid had.

We kregen toen in het Bethesda te horen dat, dat nog niet zo heel slecht was en naar verschillende onderzoeken bij mij zouden we beginnen met iui, ik had de recepten etc al in huis mijn partner moest toen nog 1 x zaad inleveren maar hoorden we niks meer van.

Op de eerste dag van mijn menstruatie moest ik bellen en kon ik gaan beginnen met tabletten slikken, tijdens het telefoon gesprek werd mij verteld dat ze het zaad hadden onderzocht en dat het toch wat slechter was als ze verwacht hadden en werd ik maar door verwezen naar Groningen.

Daar kwamen we in het ICSi project terecht, ik ben in 2012 met de eerste behandeling begonnen mijn lichaam reageerde nogal heftig op de hormonen gevolg over stimulatie en geen punctie gehad.

Ben later het jaar weer opnieuw begonnen ik bleef een risico factor voor overstimulatie dus moest vaak komen voor controle met een buik vol met eiblaasjes ongeveer 40 kon ditmaal de punctie wel door gaan.

Tijdens de punctie hebben ze een bloedvat geraakt en daar heb ik eerst veel last van gehad maar wel een aantal eiblaasjes eruit gehaald bevrucht en terug geplaatst, na 2 weken was de test negatief.

Ik ben begin 2013 weer opnieuw begonnen met spuiten etc daarin bleef ik wel een risico groep en kreeg minder voor geschreven als wat ze normaal als laagste dosering hadden gevolg weer heel veel eiblaasjes voor een punctie, deze punctie ging vele malen beter en konden ze er ook z’n 15 eiblaasjes uithalen en proberen te bevruchten.

Ik bleek een lichte over stimulatie te hebben maar omdat ik nergens last van had en als ik beloofde 2 weken op bed te gaan liggen mocht er een terug plaatsing plaats vinden.

Ze hadden volgens mij 10 bevrucht 1 terug geplaatst en er waren uiteindelijk 6 goed genoeg om ingevroren te worden.

Na 2 weken was er een positieve test en daar waren we erg blij mee het kan dus wel.

De 8 weken echo was helemaal goed alles was goed en er was ook al een kloppend hartje te zien.

Ik werd ontslagen bij het UMCG en alles zou nu normaal zijn.

Dat duurde tot de eerste echo bij de verloskundige waar ik te horen kreeg dat er geen hart actie meer was en dat het waarschijnlijk al ongeveer 2 weken zo was.

Weer kwam ik in het UMCG terecht maar ze mogen niet onderzoeken hoe dat gekomen is dus met weeën opwekkers heb ik thuis de miskraam zelf moeten opwekken.

Na 2 maanden rust ben ik begonnen met de gryo terug plaatsingen daar heb ik er 4 van gehad en 2 waren niet goed ontdooid dus alles met een negatief resultaat.

De miskraam is een aantal dagen voor de 12 weken ontdekt dus krijg dan geen nieuwe kansen meer.

De ziekenhuis kansen liggen op dit moment zo dat ik dit jaar nog 1 ICSI behandeling heb die vergoed word door de zorgverzekering en ja dan is het op.

nu ben ik begonnen met de laatste poging en heb vanmorgen een echo gehad daar was alles nog goed rechts 19 eiblaasjes en links ongeveer 20.

ik zit met erg veel dubbele gevoelens en voel me ook erg moe heb veel kramp en vermoeide rusteloze benen en ook voornamelijk snachts krampen.

ik heb lichamelijk zwaar werk (8 uur werken staan en draaien bukken en tillen zonder pauze) nu heb ik mijn werkgever net gebeld en toch altijd weer een probleem om vrij te krijgen.

ook moet ik dan om kwart voor 5 opstaan en dat valt me ook allemaal erg zwaar.

het kost me al altijd mijn vrije dagen nu een kleine week voor de punctie kan ik het werk gewoon niet volhouden.

en dit is ook mijn laatste kans is het nou niet mogelijk om 1 x aan jezelf te denken.

liefs peetje

voor de dames die me hier nog niet kennen zal ik me kort eventjes voorstellen.

ben stefanie,33jaar,gelukkig getrouwd en sinds 2003 terecht gekomen in de mmm.

we hebben 7 icsi's achter de rug,

1tp met eiceldonatie,waar ons kleine wonder in ontstaan is(2008)

en sinds 2010 terug gestart met ecd voor een brusje,

1cryo,1verse tp met eiceldonatie=mislukt

en nu in de w8weken van tp met eiceldonatie

dit is dan ook onze laatste poging(hebben nog 1 cryo maar op cryos zet ik echt geen hoop)

wat als deze poging ook mislukt is,hoe moet ik dan verder

kan ik zomaar mijn wens opbergen en doen voor de buiten wereld alsof er niets aan de hand is?gewoon vrolijk zijn aan de buitenkant en sterven vanbinnen?

want als jezelf niet in de mmm zit,snap je der toch niets van van hoe je je voelt,zelfs mijn ouders en zussen niet.

op het werk moet je dan ook gewoon doen alsof er niets aan de hand is,vriendelijk,lachen naar de klanten en dat is iets wat op zo'n momen echt pppffffff is

maja als dit niet lukt moet ik mijn job toch opgeven om een ande te zoeken,lukt niet in combinatie werk-school,alhoewel ik mijn job graag doe en totaal niet weet wat ik daarna moet doen.

ik ben heeeeel gelukkig met ons zoontje,ons wonder

maar toch knaagt het,ik zou hem zo graag een brusje geven,maar.....de hoop op een zwangerschap is echt heeeeeeeel ver weg.

grtjs stefanie