Ik heb maar even een nieuw topic aangemaakt; aangezien ik niet goed weet waar ik anders mijn verhaal kwijt moet...

De afgelopen weken zijn voor ons heel vreemd geweest. Ik zal beginnen bij het begin: op de laatste echo bij de verloskundige (de 3e in totaal) was geen kloppend hartje meer te zien. Op dat moment kregen we de keuze van de verloskundige voorgelegd om na te denken over hoe nu verder. Afwachten tot het spontaan komt, of door naar de gynaecoloog.

Uiteindelijk hebben we voor het laatste gekozen.

Vorige week stond de curettage ingepland. Waar ik me op verkeken heb is dat een curettage toch echt wel iets anders is dan een punctie... Ik dacht echt dat het ongeveer hetzelfde zou zijn, maar een curettage lijkt meer op een operatie en vergt ook echt wel wat meer hersteltijd... Althans in mijn geval.

Op zich moet ik zeggen dat ik de ingreep minder pijnlijk vond dan een punctie. Dan heb ik op de dag zelf altijd nog behoorlijk wat pijn en dat viel me bij de curettage nog wel mee.

Dinsdag en woensdag had ik wel een beetje last, maar vooral wat een zeurderige pijn. Niet heel heftig. Donderdag knapte ik op, maar donderdagavond kwam de pijn opeens in alle hevigheid op. Niet te houden... Paracetamol hielp niks en ook ibuprofen erbij maakte weinig verschil.

Vrijdagmorgen het ziekenhuis gebeld, maar die scheepten me in eerste instantie af. De pijn zou normaal zijn en ik moest maar vooral doorgaan met pijnstillers slikken. Zaterdagmorgen: nog steeds heel veel pijn en ik verlies opeens bloed. Dat terwijl ik van de curettage niet vloeide.

Dus direct het ziekenhuis gebeld en ik kon per direct komen op de Spoedeisende Hulp.

Wat bleek: een (beginnende?) urineweginfectie en het bloedverlies blijkt mijn menstruatie te zijn. Althans dat denken ze in het ziekenhuis. Na 2 dagen bloedverlies, is het bloeden nu echter al weer bijna gestopt. Dus ik vraag me af of het echt mijn menstruatie al is geweest. In elk geval hebben ze in het ziekenhuis nog een controle-echo gemaakt en was in mijn baarmoeder alles rustig.

Helaas kan ik niet gelijk aan de antibiotica; aangezien de bloed- en urinewaarden weliswaar afwijkend waren maar niet alle waarden waren schreeuwend afwijkend. De urine staat nu op kweek en donderdag hoor ik of ik aan de antibiotica moet.

Door alle lichamelijke dingen van de afgelopen week, merk ik dat ik nog maar nauwelijks bezig ben met het verwerken van de miskraam op zich. Het feit dat ons kleine Frummeltje niet meer leeft en mijn buik nu leeg is...

Bij vlagen ben ik daar nu wel verdrietig over. Vooral omdat ik me inmiddels iets beter begin te voelen; lichamelijk dan.

Nu is het afwachten tot mijn volgende cyclus, mijn lijf even rust geven en dan beginnen we toch maar weer met een nieuwe poging. Gevoelsmatig gaat het dan gewoon wel lukken!!!

Liefs.

Ditte

Bij de 20 weken echo kregen wij te horen dat ons kindje een hazenlip had, drie dagen later hoorden wij dat hij ook een rib miste. De geneticus vertelde ons dat het twee geïsoleerde afwijkingen konden zijn, maar ze werden hier wel onrustig van en een vruchtwaterpunctie werd ons geadviseerd. Mijn man en ik wilde hier voorheen niets van weten, maar dit nieuws veranderde voor ons de zaak. We moesten weten of ons wondertje verder gezond was.

Met 21 weken en 2 dagen braken mijn vliezen en ben ik met loeiende sirenes naar het Sofia Kinderziekenhuis gebracht.

Ik bleek een ernstige infectie in mijn baarmoeder te hebben en er was geen andere keuze dan de bevalling op te wekken.

Twee dagen na mijn opname is onze Luuk geboren en overleden. Het verdriet is intens en de leegte groot. Het leven is niet meer hetzelfde...na 7 weken huil ik nog iedere dag, je bent moeder, maar je mag je kindje niet zien opgroeien en het al je liefde geven.

In januari mogen wij weer een nieuwe poging doen, eerst moet mijn baarmoeder weer gezond zijn en moet ik het geestelijk allemaal een beetje op de rit hebben.

Luuk zal ik nooit vergeten en hij zal altijd mijn eerste kindje zijn, toch is mijn allergrootste wens nog een keer zwanger worden en moeder te mogen worden en dat kindje alles te kunnen geven dat ik bieden kan.

...Fijn dat ik weer eens van mij af heb kunnen schrijven...

Liefs Lin

Vanacht ineens erge buikpijn 4 uur s nachts werd ik wakker..Wou het even aanzien...11 uur nog steeds buikpijn..Toen heeft mijn man besloten het ivf team te bellen.. We konden vanmiddag half drie terecht bij een dokter die we nog nooit hadden gehad maar goed...Vol zenuwen erheen in de hoop dat het mijn darmen waren..of de groei van de baarmoeder...dokter rekende uit hoe ver ik was 7 en een halfe week,maar even kijken met een inwendige echo(de eerste echo) hoe het er voor staat...Ja 1 gevonden en ook nummer 2 een eeneiige tweeling..helaas het was veel te klein..het zou beide al groter moeten zijn!! en daar was het vreselijke nieuw nergens geen hartje nergens geen vruchtje....Maar wachten tot de miskraam optreed ga daar maar vanuit!!Helemaal in tranen!!! eerste ivf raak...maar helaas met 7 en een halfe week al te horen dat het niet in orde is...Vrijdag terugkomen om te kijken hoe het ervoor staat en hoe verder....Wij zijn zo ontzettend verdrietig...Waaarom..?

Ik wou het jullie even laten weten!

liefs han

Toch heb ik sinds een dag of 3 pijnlijke plekken in mijn buik. Als je er tegen aan komt voelt het als een blauwe plek. Vlak boven mijn navel zit een pijnlijk knobbeltje. En rechts thv mijn eierstok doet het pijn met bukken of rekken net alsof er iets in de knel komt. Herkent iemand dit?

Maandag moet ik voor de nacontrole komen en dan zal ik het zeker vragen maar tot die tijd vraag ik het me af wat het kan zijn.