Ik hoop door mijn ervaring te vertellen mensen een goede hoop te geven dat het ook allemaal anders kan.

Wij zijn in 2011 begonnen met de aanvragen om naar Nijmegen te mogen, wij wisten immers al dat mijn man niet vruchtbaar was doordat zijn ballen met de geboorte niet goed zaten en in 4 operaties terug zijn geplaatst.

We werden uitgenodigd en we vertelde dat we een anonieme donor wouden om zwanger te worden, in de jaren is er een hoop ontwikkeld en zo hadden ze ook de informatie over de tese en pesa behandeling. Nou ja baat het niet schaat het niet dan hadden we wel voor ons zelf alles echt kunnen afstrepen dat hij niet vruchtbaar was.

Aug 2012 had hij een tese behandeling en we zaten samen in de uitrust kamer zo van nou kom maar met het nieuws dan kunnen we vanaf hier weer verder , we hadden geen haast maar kan nog jaren duren en wie weet lukt het niet.

De doktoren kwamen terug en vertelde ons 3 rietjes zaad te hebben nou daar ging ons plan we waren helemaal van de kaart.

Ongelofelijk 38 jaar gedacht dat hij onvruchtbaar was en nu toch.........

Ik was gestart met hormonen spuiten en een verse terugplaatsing gehad van A kwaliteit.

Juni 2013 waren we zwanger in 1x gelukt en is in feb 2014 onze mooie zoon geboren.

Ik dacht 1is zat en nooit meer zwanger maar kriebelde toch wel weer.

Weer opnieuw na Nijmegen en na veel praten en overleg mocht ik toch starten ( heb 30 kilo overgewicht maar dat had ik de eerste keer ook)

2 cryo's hadden we nog liggen en werd de dag voor de terugplaatsing gebeld dat de eerste ontdooiing niet goed was gegaan maar de tweede wel.

2 weken geleden terugplaatsing gehad van me cryo was wel van A na B kwaliteit gegaan maar altijd nog goed.

Vandaag testdag en 2 dikke roze strepen dus hartstikke zwanger weer!!!

We gaan er heerlijk van genieten en duimen dat het net zo goed afloopt als me eerste wondertje.

Ik wil iedereen die in de molen zit of die er bij in stappen heel veel succes wensen en denk dat wij heel veel geluk hebben.

Allereerst gelukkig nieuwjaar allemaal. Ik dacht het is 2015 dus tijd voor een nieuwe topic.

Momenteel zijn zwanger:

Esther, Mak, Marietje, Jonna en Ger.

Ben ik nog iemand vergeten? Vul maar aan. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. Ik hoop dat we gezellig kunnen kletsen over de gekke, mooie en bijzondere dingen die de zwangerschap met zich meebrengt. Het is natuurlijk ook fijn om je hart eens te kunnen luchten want ook dat hoort erbij!

Met z'n allen kunnen we uitkijken naar een mooie bevalling van hele mooie baby's!!

Uitgerekend:

Pitbull_Lady                                                      uitgerekend 5 oktober 2014

Mamalou                                                          Uitgerekend 18 november 2014

Sannie                                                              Uitgerekend 14 december 2014

Maria                                                                Uitgerekend 30 december 2014

M1978

Gezellig kletsen over wat een ieder zoal tegenkomt tijdens de zwangerschap, om elkaar een :love3: onder de riem te steken

Op naar een mooie bevalling dames  :baby1: :baby2:

Ik hoop dat er vele hier op komen te staan.

Liefs Pitbull_lady :love2:

ik dacht even een nieuwe topic starten

zijn er hier nog meer die zwanger zijn en in juli uitgerekend zijn

groetjes marina

Hierbij weer even een update over mij.

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets geschreven heb.....

Eigenlijk heb ik al vanaf dag 1 buikpijn. Eerst had ik van de punctie nog veel cystes in mijn eierstokken maar deze zouden weggaan naar mate de zwangerschap vorderde en dat klopte ook. Iedere week kreeg ik een echo om te kijken hoe het met de kleine en de cystes ging.

De pijn werdt idd minder dus ik ging vrolijk verder maar er blijf een zeurpijn aanwezig.....

Ook toen ik de kleine begon te voelen had iedereen zoiets van wat een fijn gevoel he...??

Ik zei je idd maar het deed zoveel pijn... stond soms helemaal voorovergebogen van de steken. Maar ik voelde de kleine dus ik moest toch blij zijn..... Iedereen zal dit wel voelen dacht ik........

Op een gegeven moment kon ik niet meer naar de wc oeps verstopping..... Weer veel pijn vezels veel drinken enz enz niks hielp de pijn bleef en na 7 dagen geen ontlasting toch maar naar de HA. Van hem kreeg ik zakjes om het makkelijker te laten gaan. Na 3 dagen nog steeds niks ja heeeeel veel pijn!!!!

Slapen ging ook steeds moeilijker..... Ik wist van de pijn niet meer hoe ik moest gaan liggen.....

Weer terug naar de HA toen kreeg ik klysmas leuk als je al een dikke buik heb en je moet zoiets gaan doen NOT!!!

Maar goed na veel pijn en moeite kwam er doen de klysma toch iets.....

De pijn bleef..... na 4 nachten niet te hebben geslapen en dus op te zijn van de pijn en vermoeidheid samen met mijn vriend naar de HA. Ik begon steeds meer te twijfellen of het wel mijn darmen waren?? Mischien een blaasontsteking of mijn bekken??

Bij de HA vertelde ik ook dat ik al 2 dagen geen leven meer had gevoeld..... voor hem een teken om ons meteen naar het ziekenhuis te sturen zodat ze daar een echo konden maken en verder uit te zoeken waar de pijn vandaan kwam....

Om 10 over half 2 moesten we in het ziekenhuis zijn. Ik kon de bank niet alleen op dus mijn vriend hielp mij dat vondt ook de verloskundige wel vreemd zoveel pijn?? Bij de echo zag ze 2 vreemd soort zakachtige dingen ze dacht eerst mischien dat je blaas niet goed geleegt kan worden dus kreeg ik meteen een catheter. Hhmm dat was het niet want die rare dingen zaten er nog... De gyneagoloog werdt erbij geroepen zij ging eens even lekker op die dingen duwen ppfff ik zat tegen het plafon van de pijn!!!!!

Toen zei ze meteen ik ga bellen en jullie moeten naar boven voor een opname.... WAT????

Op de afdeling aangekomen ging het allemaal super snel om kwart voor 4 lag ik al op de OK geen idee wat ze gingen doen en ik dacht alleen maar NEEEEEE Ik ben zwanger ik mag en kan nu toch niet geopereerd worden!!!!! Wat een angst heb ik gehad zag....

Toen ik weer wakker werdt zeiden ze meteen alles is goed met de kleine ppffffff.

Maar wat een pijn had ik heb echt alles aan elkaar gegilt! Bleek dat de drain niet goed zat dus ik kreeg weer een roesje (geen hele narcose dit keer) om hem wel goed te zetten......

Toen mocht ik weer naar boven naar een kamer waar ik met nog een vrouw lag. Mijn vriend en moeder waren toen gelukkig snel bij mij. Toen kwamen ze ook vertellen wat er aan de hand was....

Ik had 2 abcessen in mijn buik helaas was er tijdens de operatie 1 geklapt en wat eruit was gekomen hadden ze op kweek gezet. Met de kleine was alles goed.

Snachts werdt ik wakker met verschrikkelijke pijn heb het echt uitgegilt. Maar ivm de zwangerschap konden ze mij niet heel veel meer extra pijnstilling geven....

Toen mijn vriend sochtends kwam (was hij eigenlijk blij dat ze nu wisten waar de pijn vandaan kwam en het nu verholpen was) gilde ik weer alles aan elkaar jeetje wat is hij geschrokken toen....

Bleek dat doordat het abces wat geklapt was ik ook een flinke buikinfectie had opgelopen waarvan ze nog niet wisten hoe ze die moesten aanpakken!!! Iedere dag werdt er bloedgeprikt om de ontstekingswaarde te bepalen en hadden ze met 5 artsen en een specialist van Dijkzicht een vergadering hoe ze met mij om moesten gaan ik werdt ook meteen op een 1 persoonskamer gelegt.....

Ik ga mijn verhaal nu een beetje inkorten anders ben ik over een uur nog aan het typen.

Alles wat mis kon gaan ging ook mis.........

2 zakken bloed bijgehad omdat ik steeds weg viel.... ze dachten eerst aan een inwendige bloeding...

De drain moest 3 keer per dag gespoeld worden want hij liep niet goed door....

Dagen met een catherter gelegen.....

Infuus wat mis ging en daardoor een mega grote bloeduitstorting op mijn arm.....

4 keer mis geprikt voor het nieuwe infuus.....

Allergie voor de pleisters op mijn buik dus daar nu overal blaren.....

Gelukkig wisten ze na 2 dagen welke antibiotica ze mij moesten geven de waardes begonnen heeel erg langzaam te zakken....... Er was wel een super middel om de infectie tegen te gaan en tuurlijk had ik een morfinepomp kunnen krijgen....als ik niet zwanger was geweest!!!!!!!!!!

Pas na een week kon ik merken dat het minder werdt.....

De pijn die ik gehad heb is niet te beschrijven en de angst dat het mis ging met ons meisje..... Wat een hel is het geweest!!!!!

Gelukkig luisterde ze iedere dag even naar het hartje zodat we toch wisten dat het goed zat.

Na 13 dagen ziekenhuis was de waarde zo goed gezakt dat ik van het infuus afmocht en antibiotica in tabletvorm kreeg en dus eindelijk naar huis mocht!!!!!!

Heb nu nog voor 14 dagen medicijnen thuis en donderdag weer voor controle naar het ziekenhuis

Ben 4 kilo afgevallen, erg moe, overal spierpijn, soms nog buikpijn, en het is even een puinhoop in mijn hoofdje wat heeft dit erin gehakt zeg!!!!

Iedereen zeg nu tegen mij en nu moet je echt gaan genieten van je zwangerschap en dit achter je laten......

Whaaaahahahahahahahahahaha.

Als het zoooooo makkelijk zou zijn....... Genieten??????? ppppppfffffff..........

Lieve meiden sorry voor mijn mega lange verhaal maar moest het echt even kwijt........

Liefs xxx Esther

Donderdag a.s. mag ik testen.

Dus ik ben benieuwd

Bij mij is alles anders als anders, ik ben dit keer nog geen druppel bloed of rose verloren, dus heel benieuwd of dit em gaat worden. Ik hoop het zo, na 9 jaar ben ik letterlijk en figuurlijk en geestelijk zo zwaar beproefd dat ik echt hoop dat dit mijn kans is en wordt.

Al mijn opa's en oma's zijn mij inmiddels ontnomen, de mensen met wie ik mijn prille geluk zo graag gedeeld had zijn allen weggevallen. Het zou zo mooi zijn als mijn moeder en de ouders van mijn man het nog mee zouden mogen maken. Mijn moeder heeft natuurlijk dit jaar kwaadaardige borstkanker gehad, is bestraald en hoort volgende maand of zij kankervrij is voor nu. Ze blijft 3 jaar onder controle.

Mijn schoonvader heeft het aan zijn hart, dus ook dat is niet heel simpel. Je wilt je kids toch graag een opa en oma geven, die leuke dingen met ze doet etc.

Ik ben benieuwd hoe het afloopt en of ik positief mag testen, dat zal tijd worden...alhoewel mijn hoop niet vanzelfsprekend is...

Zo dat wilde ik even met jullie delen, na toch weer een tijdje "forumvrij" van mijn kant

Liefs Pitbull_lady  :love2:

het is een tijdje geleden dat ik wat van me heb laten horen maar het ging de afgelopen tijd ook niet

erg lekker met mij ik heb echt heel eg last gehad van misselijkheid en braken ik hield niks meer binnen

ik heb hiervoor nu al tot drie keer toe in het ziekenhuis gelegen en infuus gehad hiervoor als ik in het

ziekenhuis was knapte ik wel weer op maar als ik weer thuis was ging het weer mis ik heb nu zelfs de

laatste keer ook sondevoeding gekregen en daar mee ben ik ook naar huis gegaan in de hoop dat het dan beter

gaat en dat gaat het gelukkig ook tenminste tot nu toe want ik ben gisteren pas weer uit het ziekenhuis gekomen

en of dat allemaal nog niet genoeg was kwam ik er vorige week ook nog achter dat ik een blaas ontsteking had en daar

kan je ook beroerd van zijn daar heb ik toen een kuurtje voor gekregen.

dus nu is het maar afwachten hoe het verder gaat ik hoop dat ik snel van die misselijkheid af ben ik ben het helemaal zat.

ik had dan ook wel weer de pech dat ik een extreme vorm had van die misselijkheid.

zijn er meer die het zo extreem gehad hebben?

zo dat was weer een heel verhaal van mij.

groetjes Marjolein

    gisteren was het dan eindelijk zo ver ik mocht gaan testen (Had er zaterdag stiekem ook al 1 gedaan)

    en wat blijkt ZWANGER ik kon het niet geloven maar het is echt zo vanmorgen nog 1 gedaan want ik

    kon het nog steeds niet geloven maar die gaf ook weer duidelijk zwanger aan,

    meteen naar het ziekenhuis gebeld over 3 weken 4 maart gaan we voor de eerste echo,eerst dat maar

    weer is afwachten.

  Groetjes Marjolein

Weet niet of je nog actief bent op het forum, maar ben benieuwd hoe het met je gaat ?

Liefs Lin

Hoe doen ze dat in het ziekenhuis als je in verwachting bent ?

Ben nu 22 weken.

Liefs Lin

Een meisjesnaam hebben we al.

Wilde en 2e naam voor het jongetje combineren met de beide opa's Krijn en Marius.

Onze zoon heet al Martijn.

Wie kan mij helpen om een 2e naam te verzinnen met deze namen van de opa's ?

Bedankt dames :-)

Liefs Linda

Hoe is het met jouw en de kindjes??

Tijd gaat nu wel snel, alweer de 18 weken voorbij. Heb last van mijn heup, dus fysio.

Maar verder gaat het goed !

Liefs Lin

Voor ons goed nieuws gisteren. Ik was enorm bang al dagen en zenuwachtig. Wat als het nu toch niet goed blijkt.. Wat als het goed is en een tweeling blijkt. Ik ben enorm misselijk en de beide tests zowel die ik zelf thuis deed als van moeders voor moeders was in no-time vet-positief.

En op mijn leeftijd is de kans er nu eenmaal dat er meerdere eicellen per keer vrij gaan komen. (40jaar)

De echo bleek goed en direct een mooi embryo in zicht met kloppend hartje. Zorgen voor niets en in tranen natuurlijk.

Maar toen zag ik ook vrij snel iets anders in beeld..nog een open bolletje/vruchtzakje.

De verloskundige begon haar verhaaltje ook met " en het mooie is.." o nee dacht ik. Aan een kant niets te zien. Omdat het vrij diep zat met de vuisten onder de billen de baarmoeder even in een andere positie zien te krijgen. Alle kanten gekeken ..leeg. Oef het waren dus in aanleg twee ingenestelde embryos alleen de natuur heeft er een stokje voor gestoken. Gelukkig want we wilden echt maar een kindje.

Klinkt wat raar elk kindje is een wonder en prachtig zeker als je er zo lang over doet om zwanger te raken. Maar we hebben een druk kindje en hadden besloten bij een volgende IVF ook echt maar voor eentje te gaan.

Dus ik wil graag afscheid van jullie nemen. Zo af en toe zal ik nog wel mee lezen. Ik heb veel steun van jullie gehad en soms met verbazing jullie ervaringen gelezen, verdriet gekend, geprobeerd ervaringen te delen veel geduimd etcetc.

Ik wens jullie allemaal een prachtig kindje toe. Hou moed je ziet het ookal zeggen de medici dat de kans zo goed al nihil is het kan WEL.

Wat ik nog wel wilde melden is dat voor iedereen het boek "Paaseitjes zoeken in het AMC van Anne Tel" een aanrader is. Haar verhaal over verliefdheid, de kinderwens en de vruchtbaarheidsbehandelingen. Ik kreeg het van Moeders voor Moeders. In een adem uitgelezen ze verteld met veel humor hoe het bij hun gegaan is. Ik heb het in een adem uitgelezen en geef het mijn vriendin door die nu midden in de tweede IVf ronde zit.

Heel veel geluk!!

Liefs van mij

na heerlijk op vakantie gegaan te zijn om de batterij op te laden voor de laatste poging IVF kwamen we goed uitgerust terug.

de anderhalve week in Spanje echt niets gedaan wat voor mij normaal een verzoeking is. Deze keer voelde het goed, heerlijk uitslapen, halverwege de dag een siesta, terrasje zitten, beetje wandelen, zwemmen en beetje rondrijden in de omgeving.

In Dusseldorf wacht men op mijn seintje wanneer ik wil starten en het Zilveren Kruis heeft deze poging ook goed gekeurd.

Nu wordt ik normaal al rond dag 25 a 26 ongesteld soms iets eerder zelfs soms iets later.

Gisteren was het dag 29 en ik voelde me al raar, had een kleine bloeding gehad en het voelde niet alsof er nog veel ging volgen. Maar wel al dagen gerommel in de buik en beetje emotioneel.

Nu durf je niets meer te hopen na al vanaf 2006 in de MMM te zitten en zso veel teleurstelling hebben moeten dragen. Steeds anderen die met je mee duimde, kaarsjes branden en het zo voor ons wilden moeten vertellen dat het niet gelukt was. Al was het kringetje klein het voelde steeds vreselijk.

Vanochtend toch maar een test gedaan die liggen toch niet voor niets in het mandje en het duurde echt heel kort, er verscheen zowaar een vette plus!!!

Ik weet nog niet zo goed raad met dit gevoel wat ik nu heb. Vol ongeloof , zal me dan die derde IVF bespaard blijven wat zou dat mooi zijn. Nu moet ik plots rustig aan gaan doen. (ik ben al twee dagen om 8.30 in slaap gevallen dus slapen gaat al goed, dat lukt normaal niet voor 23.30uur.

Heel vreemd, ik mag het verloskundige bureau gaan bellen voor een afspraak. De twijfel komt ook omhoog wat nu als de eerste echo niet goed blijkt te zijn zoals in 2006. pffff ik moet echt even rustig alles op me af laen komen.

Ook ga ik zo'n test halen die aangeeft hoeveel weken je zwanger bent alleen om even te checken of het HCG wel blijft stijgen.

Liefs van mij!!

Had het gisteren in mijn topic willen schrijven maar ben het vergeten.

Mijn gyn belde gisteren, omdat wij ICSI hebben gehad, wij recht hebben op een uitgebreid

20 weken echo onderzoek in het Erasmus. Dit is al langer van toepassing zei hij.

Ik heb dit toen met mijn zoontje niet gehad. Voel wel ergens weer die stempel IVF...

Of moet ik dit zien als fijn dat er langer naar mijn kindjes gekeken wordt ?

(Terwijl dit toch wel gebeurd omdat het er 2 zijn)

Liefs Linda

Is het mogelijk dat je al wat kan voelen bij 12 weekjes? Het zijn er natuurlijk wel 2, en mijn 2e zwangerschap, het is steeds op hetzelfde plekje. Mijn schoonmoeder zegt dat het wel al kan, maar mijn gevoel zegt dat het mijn darmen zijn. Ze zijn ook nog zo klein, dus het zal wel niet.

Hoepie heb jij dat ook ?

Liefs Lin

Ik ga als ik alles goed bereken op naar mijn achste week zwanger :love2:

Alleen ik voel me niet zo goed ben super super moe!! maar snachts nooit kunnen slapen!!! :'(en ik ben de gehele dag door misselijk.

Nu werk ik in de zorg,heb me vanmorgen van mijn goeie kant laten zien net als vorige week en dat is me met moeite gelukt.Vanmorgen ziek gemeld na twee x overgeven..Ik weet niet meer wat ik moet..Ik weet dat zwangerschap niet een ziekte is..Maar ik heb het idee of zal de baas me niet snappen!!als ik even een time out in las! want ik kan echt niet meer,iemand hier ervaring mee al zo vroeg in de zwangerschap!? Ik denk ook wel dat het komt door de hele ivf traject dat je nu een beetje uitgeblaast bent zeg maar...

liefs han

Hoepie, misschien dat jij het weet ?

Hoe groot zijn jouw kindjes inmiddels?

Wij hadden onze echo, de een was 3,5 en de ander 3,9.

Ik krijg steeds een mailtje van jonge gezinnen, dat ze nu eigen 5 cm moeten zijn?

ben benieuwd naar jouw !

Liefs Lin

Ik hoorde ook dat je mss het hartje al kunt horen. Ach mijn enige wens is de ik onze spuit weer zie spartelen in mijn buikje. Moet ws zonder mijn vent, die kon niet weg van z'n werk. :-((  Ach ik sla me er wel door.:-). Maar toch heb het gevoel dat ik moet huilen, zullen de hormonen wel zijn.  Liefs

Hartje klopte als een tierelier en we zagen heel duidelijk de beentje bewegen. Zo bijzonder echt heeeeeeel mooi. Vind het zo apart, kan er de hele tijd wel over praten. Wou het even delen. :-))

Hier weer even wat van mij..Ik geloof dat ik nu met week 7 bezig ben van het zwanger zijn...ondertussen 4 positieve testen verder...haha stom dat je het nog niet wilt geloven...

Ik ben heel erg moe..maar snachts slapen of s morgens doorslapen ho maar....Mijn pijnlijke borsten zijn iets afgenomen..OOk daar twijfel je dan weer aan of dat goed is....?! Verder met ik de hele s morgens wat misselijk ..Ik geef gelukkig niet over maar het is meer kokhalzen...

en nog wat een zeurbuik afen toe!

Vanaf waneer krijg je een buikje te zien?

Ik heb namelijk nog een buik zo plat als een dubbeltje en ben niet aangekomen ofzo wat me ook weer zorgen maakt...

De spanningen zijn er ok nog erg naast het genieten...

liefs han