Ik ben Laura, en samen met mijn man een grote kinderwens. 
Sinds 2018 zijn we doorverwezen naar de gynaecoloog voor diverse onderzoeken. 
Helaas is het voorals nog onverklaarbaar waarom wij niet 'vanzelf' kinderen kunnen krijgen. 
Wij zijn nu bezig met het ICSI traject, helaas eerste TP niet gelukt ;(

Sinds november 2019 ben ik ons traject online gaan vastleggen op nietvanzelfzwanger.nl omdat ik als geen ander weet hoe zwaar het is als zwanger worden niet lukt. 
Ik hoop dat ik met mijn blog andere vrouwen kan steunen om zo het taboe op fertiliteitsproblemen te kunnen doorbreken. 

Groetjes :)

Voor een goede vriendin van mij doorloop ik momenteel het traject van eiceldonatie. Voor haar is dat de enige kans om nog eigen kinderen te kunnen krijgen.

Zwanger worden ging bij mij vrij makkelijk en ik heb ook steeds mee gedaan met Moeders voor Moeders. Ik hoop dan ook dat ik mijn vriendin kan helpen. 

Deze week begin ik met de decapeptyl. Ik hoop hier vooral te lezen over jullie IVF/ICSI ervaringen tot en met de punctie.

Hopelijk is er straks voldoende voor een terugplaatsing bij mijn vriendin.

Ik lees zo vaak op deze site dat ik het wel netjes vind om me voor te stellen. Wat is vruchtbaarheid toch een rot onderwerp als het niet zo makkelijk gaat....

Ik heb ruim 4 jaar geleden een succesvol ivf traject gehad. Zoonlief rente nu door de kamer. Hieraan voorafgegaan is een periode van bijna 15 jaar waarin ik dacht dat ik nooit moeder mocht worden. Het feit dat ik het mee mag maken ben ik nog steeds elke seconde dankbaar voor.

Wat bij mij ook een rol speelt is dat ik helemaal geen contact heb met familie. Over het algemeen doet dat geen zeer meer maar soms zoals nu met kerst voelt het eenzaam.

Waarom meld ik me aan?  Omdat we nu weer in het traject zitten van ivf en specifiek cryo tp. Ik gun mijn zoontje zo hard dat hij wel familie heeft  :'(

Met de 1e ivf werd ik zwanger maar het voelde niet goed en was ook niet goed. Het hartje heeft geklopt maar stopte met 10 weken. Daarna 3 cryo tp en nog 5 in de vriezer. Net een negatieve test gehad dus weer mislukt. Ik ben 41 dus ik heb er ook niet meer zo veel vertrouwen in. Time will tell.

Liefs voor alle mama's, met én zonder kinderen!

Ik ben helemaal nieuw hier. Laat ik me eerst even voorstellen.

Mijn naam is Guusta Hoekstra-Post. Ik ben 40 jaar en ik woon met mijn man in Drachten.

Wij zitten in ons eerste IVF traject. We zijn daar heel open ingegaan.

De pil, Decapeptyl, Menopur, Pregnyl, een punctie en een terugplaatsing hebben inmiddels de revue gepasseerd.

We zitten nu dus in de wachtfase. Twee weken wachten... dat is best lang.

Aanstaande maandag mogen we de zwangerschapstest doen. Spannend!

Met vriendelijke groet,

Guusta Hoekstra-Post

Ik ben weer terug op deze site 3 jaar geleden hebben wij ivf gedaan

Hier uit is onze zoon geboren hij word 16 juli alweer 2 jaar gisteren bij de huisarts geweest voor onze zoon en gelijk gevraagd voor een verwijs brief omdat we voor een tweede eillen gaan we hadden toen dietijd maar 1 embryo dus moeten weer helemaal op nieuw beginnen nu wachten tot het zieken huis veld voor afspraak

Dus ik dacht ik ga hier maar weer een kijkje nemen

Gr Marientje

Heb jij een kinderwens en ben je al lang bezig geweest met IVF? Of ben je bezig met een soortgelijk traject, en wil jij anderen inspireren met jouw verhaal? Meld je dan nu aan via aanmelden@skyhightv.nl.

Ik ben Mariska en ben 41 jaar. Aankomende week gaan mijn man en ik beginnen met onze eerste IVF behandeling. Uit een eerder huwelijk heb ik 4 kinderen (10,18,15,10) en nu willen mijn tweede man en ik ook graag samen een kindje. Omdat we nu al 4 jaar bezig zijn hebben we besloten om de volgende stap te nemen. Graag zou ik jullie ervaringen horen over de behandeling.

Groetjes, Mariska

Ik zal me even voorstellen.

Ik ben Jonna, 33 jaar en ik ga aan mijn eerste IVF beginnen.

Ontzettend spannend allemaal en het is fijn om ervaringen te kunnen lezen op deze site.

Mijn man en ik hebben al een lange tijd een kinderwens, en zijn sinds de zomer van 2013 helaas met regelmaat te vinden op de fertiliteitpoli.

Na de nodige onderzoeken is gebleken dat er (nog) geen oorzaak is dat het nog niet gelukt is, dus gestart met de IUI.

Na 6 pogingen, (waarvan de laatste 3 met Menopur prikken)

Helaas is het met IUI niet gelukt en is er besloten te starten met IVF.

Waarschijnlijk ga ik deze site vaak bekijken en misschien een topic starten om het een beetje van mezelf af te schrijven.

Voor iedereen die in hetzelfde schuitje zitten, ook heel veel succes!

De ervaringen die ik hierop lees beangstigen me en soms geven ze hoop en blijdschap als ik lees dat het toch kan lukken. Mijn schoonzusje is zwanger van de derde en ik kan niet blij zijn op dit moment. Het is te pijnlijk en waar hebben we dit aan verdient? De wrangste gedachten komen in mij op en de gevoelens gieren door mijn lijf. Ik snap het niet. Jullie wel?

Ik zou mij even voorstellen ik ben Angela en ben 30 jaar. Ik probeer totaal al ongeveer

3 en een half jaar zwanger te worden. Vorig jaar toch maar eens naar de huisarts geweest

en doorverwezen naar de fertiliteit in het ziekenhuis. Een aantal onderzoeken gedaan ook HSG

onderzoek en er is niks uitgekomen alles is goed ook bij mij vriend maar lukt niet. Wij zijn toen

gestart met hormoon spuiten menopur en IUI behandelingen. Ik heb er nu 3 gehad zonder resultaat.

Ik zelf wil er nog 1 doen zit er nu weer vol in met hormonen spuiten. Heb as maandag een afspraak

met mij arts wil met haar dan bespreken dat ik eigenlijk hierna wil starten met IVF en geen 6 pogingen

iUI wil doen, ik hoop dat ze daar in mee stemt. Hebben jullie ervaring mee om eerder over te stappen met

IVF?

Ik heb al een aantal verhalen hier gelezen op het forum dit help mij wel. Vind het soms erg lastig allemaal

reageer namelijk al vrij heftig op de hormonen (emotioneel snel aangebrand). En voel mij soms zo begrepen

om jullie verhalen te lezen. Als je buitenstaander bent (partner bv) is het soms moeilijk

te begrijpen hoe ik/wij ons voelen.

Hoe vinden jullie het IVF traject erg zwaar ?

Voor iedereen heel veel succes gewenst.....

Ik ben Judith 34 jaar jong, 8 jaar getrouwd met een fantastische man en moeder van een geweldige 4 jarige dochter.

mijn verhaal begint als volgt:

in september 2006 zijn we gestopt met de anticonceptie en na een jaar van proberen zwanger te raken zijn we toch maar naar de huisarts gegaan, daar zijn alle standaard testen gedaan, alles was goed dus zijn we doorverwezen naar het ziekenhuis.

Bij het Albert Szweitser in Zwijndrecht kwamen we terecht en daar hebben ze ook onderzoeken gedaan.

Daar kregen we te horen dat als we met 2,5 jaar nog niet zwanger waren ze wilden beginnen met IUI omdat er geen medische verklaring was.

wel hebben ze toen in sept 2008 een HSG foto gemaakt en misschien zou dat iets helpen.

in eind februari 2009 hebben we groen licht gekregen van de fertiliteitsarts om te beginnen met IUI.

We hadden een afspraak staan op een woensdag in maart om prikinstructie's te krijgen.

de donderdag daarvoor kreeg ik s'avonds ineens een vreselijke buikpijn, zoveel pijn dat ik heb liggen huilen op de bank, omdat ik dacht dat het een vreselijke buikkramp was heb ik er niks mee gedaan, de dagen erna voelde ik elke stap en hobbel met wat ik ook deed.

Op zondag hebben we een test gedaan omdat ik het gevoel had dat ik zwanger was, en ja hoor een positieve test.

Wat waren wij super blij zeg ;D.

op maandag heb ik gelijk het ziekenhuis gebeld en verteld dat ik ongeveer 5 a 6 weken zanger was, en we mochten die woensdag langskomen maar ipv prikinstructie's zou ik een echo krijgen. ;D

Dinsdagnacht had ik weer diezelfde buikpijn als daarvoor en had toen gelijk het gevoel dat dit niet goed was :-\

Woensdag werd er bevestigd dat er geen zwangerschap te zien was, ze keken nog wel even naar mijn eileiders en heel even dacht ze dat ze wat zag zitten maar dat was niet zo.

bloed laten onderzoeken en de waardes gaven wel een zwangerschap aan, op vrijdag zou ik weer bloed laten prikken om te kijken hoe de waardes dan zouden zijn.

Zover zijn we niet gekomen, donderdag  kreeg ik steeds meer een zeurende pijn in mijn rechterzij.

Tijdens het eten (chinees) kreeg ik steeds meer last van mijn zij en hebben we toch de huisartsenpost (Rotterdam) gebeld. daar kon ik al snel terecht, daar dachten ze aan een blinde darmontsteking of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. mocht gelijk door naar het ziekenhuis (bij de hap wilde ze me eigenlijk in Rotterdam houden maar ben terug gegaan naar het albert szweitser in zwijndrecht aangezien ze daar mijn gegevens hadden).

In het ziekenhuis aangekomen was er gelukkig nog een gynaecoloog aanwezig en kon gelijk onderzocht worden, zij zag met de echo toch iets in de rechter eileider en vertelde dat ik gelijk geopereerd moest worden.

Gelukkig hebben ze mijn eileider toen kunnen redden.

Omdat mijn eileiders allebei erg rood en gezwollen waren wilde ze na een maand nog een kijkoperatie doen om te kijken hoe ze toen zouden zijn.

alles zag er goed uit wel wat verklevingen maar die hebben ze grotendeels weg kunnen halen en de eileiders 4 keer doorgespoten, overlegd dat we na de zomervakantie verder met iui zouden gaan als ik nog niet zwanger zou zijn.

4 maand later was ik spontaan zwanger en april 2010 ben ik bevallen van onze dochter Milou.

Maart 2013 wilde we voor een 2de kindje gaan en op vaderdag kwamen we erachter dat ik zwanger was, ik zat toen midden in een sollicitatie en was al helemaal aan het bedenken hoe ik dit zou gaan aanpakken na 3 maand.

Helaas kreeg ik na 3 dagen weer dezelfde zeurende pijn in mijn rechterzij en wist gelijk dat dit fout was.

Heb het toen niet gelijk verteld aan mijn man maar na een uur merkte hij dat er iets mis was.

Weer de hap gebeld en we moesten gelijk langskomen, we wren er om 22:30 en om 3:00 kreeg ik te horen dat het weer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was en de eileider zou nu sowieso verwijderd worden.

ik ben s'middags om 17:00 pas geholpen ivm verschillende spoedgevallen.

ondanks deze grote tegenvaller heb ik het bedrijf gebeld waar ik gesolliciteerd heb en hun wilde graag wachten op mij omdat ze wel heel positief waren over mij tijdens de gesprekken en ben ook aangenomen eind juli.

na overleg met de gynaecoloog hebben ze weer een kijkoperatie gedaan om te kijken hoe het met de linker eileider was omdat die er niet goed uitzag de laatste keer.

Helaas hebben ze toen ook de linker eileider moeten verwijderen want de kans op een 3de buitenbaarmoederlijke zwangerschap was te groot.

Dit was een hele grote klap voor ons, en heb ook echt de tijd genomen om dit allemaal te verwerken.

onze enige kans op een zwangerschap is IVF en daar zijn we sinds maandag mee begonnen.

Wij lopen bij dokter Verhoeff in het Maasstad.

sinds maandag spuit ik triptofem en woensdag is daar 150e fostimon bij gekomen.

Woensdag krijg ik mijn eerste echo.

Hopelijk slaat de IVF de eerste keer gelijk aan (dat hoopt iedereen natuurlijk).

Wij zijn er zelf open in naar buiten toe want waarom zouden wij ons er voor moeten schamen dat we wat hulp nodig hebben.

Dit zeg ik nu wel makkelijk, maar toen wij na 2 jaar proberen nog niet zwanger waren had ik er veel meer moeite mee.

Dat ik nu al 4 jaar mama ben van een prachtige dochter zien wij zelf als een wonder.

Sommige mensen snappen niet dat we zo verdrietig zijn geweest na de laatste operatie en zeggen dan ook: jullie hebben toch al een dochter.

Wie zijn die mensen om te bepalen dat wij geen kinderwens meer (mogen) hebben.

Het is een heel verhaal geworden, maar ik heb liever het hele verhaal verteld dan 3 zinnen.

Groetjes Judith

Mag ik me even voorstellen?

Ik ben Christel,  33 jaar jong.  Moeder van een prachtige 9 jarige dochter (Gwenn).

Zij is geboren uit een eerder huwelijk. Helaas liep dit fout en besloot ik alleen verder te gaan met mijn meissie.

De zwangerschap van haar was ook al anders als dat je zou verwachten.  Ik was 27 weken zwanger voordat we er achter kwamen.  Dit o.a. doordat ik toen al vruchtbaarheidsproblemen had en we er eigenlijk van uit gingen dat het niet van nature zou lukken.  Wel dus!!! Het mooiste cadeau wat ik ooit heb mogen ontvangen ;-).

Maar goed, inmiddels 6 jaar gescheiden en heel erg gelukkig met mijn huidige partner en mijn meissie.

1,5 jaar geleden besloten we de gok te wagen.  Misschien was het ons gegund om samen een kindje te krijgen?

Na 1 jaar om natuurlijk zwanger te worden toch maar naar de huisarts gegaan.

Werd direct door gestuurd naar de gynaecoloog.  Dit was een streek ziekenhuis,  diverse onderzoeken gehad natuurlijk.  Aantal kuren clomid gehad omdat mijn eiblaasjes niet de gewenste grootte bereikte.  Maar toch niet zwanger geraakt. 

Uiteindelijk kwam het verkossende woord,  we werden door gestuurd naar een academisch ziekenhuis voor eventuele ivf behandeling.  Dit omdat ik vervroegd in de overgang dreig te raken en mijn eiblaasjes niet voldoende rijpen.

Vorige week eindelijk groen licht gekregen van de gynaecoloog voor ivf.

De 3de dag van menstruatie mag ik beginnen met de pil.

Het klinkt misschien heel stom want ik krijg vaak de reactie als ik het vertel dat mensen het "verdrietig" voor ons vinden. Terwijl wij het als een opluchting ervaren om eindelijk aan de ivf te beginnen. 

Wij zien het als een avontuur waarvan niemand weet hoe het zal aflopen.

Is het vreemd als ik zeg.... heb er zin in!!?

Durven hopen en dromen durven we niet,  maar hoe het ook zal verlopen...

We komen er altijd sterker uit.

Komt goed! ;-)

Daar ben ik weer!

Na onze laatste poging in februari / maart heb ik een tijdje afstand genomen van alles wat met onze kinderwens te maken had. We hebben nu 5 keer een poging gedaan, waarbij het de 4e keer niet tot een terugplaatsing kwam omdat we geen bevruchting hadden en ook maar heel weinig bruikbare eicellen. In principe een foutje van de dokter, aangezien hij me een "verkeerde combi" (althans voor mij) had voorgeschreven.

Na de poging heb ik heel lang erg veel last van mijn buik gehad. Uiteindelijk een echo gehad waarbij bleek dat er een cyste zat van 2,5cm. Die moest vanzelf weggaan, pas bij 3cm grijpen ze medisch in. Inmiddels waren we toen al 5 weken na de punctie, dus mijn vermoeden is wel dat de cyste groter is geweest dan 3cm. En mijn vermoeden is dat ik toch wel even zwanger ben geweest, ondanks dat de zwangerschapstest wel negatief was (héééél licht leek er een streepje te zijn, maar was ook al ongesteld).

Mijn lichaam gaf, voor mijn gevoel aan dat het even genoeg was geweest. Niet meer hormonen en even focussen op andere dingen.

Op 5 juli zijn G en ik getrouwd. We hebben een geweldige dag gehad met iedereen die ons lief is. Mooi weer gehad en iedereen was laaiend enthousiast over mijn jurk.

En nu we getrouwd zijn, is het tijd om na te denken of en hoe we verder willen.

Of vooral: H O E  ??!?!!

Want eigenlijk weten we zijn we er wel over uit dat wij onze kinderwens in vervulling willen laten gaan... Inmiddels hebben we een broer van G bereid gevonden om eventueel onze zaaddonor te zijn, maar we weten niet of het met mijn eicellen ook kan. Dus we hebben ons net opnieuw naar een ziekenhuis in de omgeving laten verwijzen (aangezien we het afgelopen jaar in behandeling in Düsseldorf) zijn geweest) om de mogelijkheden vanaf hier te bespreken.

Dus een zaaddonor, maar mocht dat geen optie zijn dan kijken we of eiceldonatie kan. Helaas heb ik geen zus die ons zou kunnen helpen. Dus geen idee of we in aanmerking zouden kunnen kpmen.

Ik ben benieuwd hoe het met iedereen gaat!

Liefs,

Ditte

Ik ben 36, bijna 37 jaar oud. En in 2012 hebben vriendlief en ik een mooie dochter gekregen.  Dit was pas gelukt na 8 jaar proberen, en we hebben vanalles geprobeerd.  In 2004 kwamen we erachter dat een herstel operatie van mijn eileiders niet gelukt is. Met 2 jaar heb ik een buikoperatie gehad en daar heb ik ernstige verkleefde eileiders van. Toen dus begonnen met ivf, en dat was heel roerig,  met diepe dalen......... maar, bij de allerlaatste poging, bij de allerlaatste embryo was het raak!! Op 10-02-2012 ben ik bevalling van onze dochter, Mila.

In juli 2013 zijn we weer begonnen, 1e poging strandde in een operatie aan mijn rechter eierstok (die had ik nog) in september,  daarvan moest ik 3 maanden herstellen,  in december heb ik gepoogd met medicijnen mijn cyclus in toom te houden om de cryo die overgebleven was van september terug te plaatsen.  Dit is pas gelukt in januari 2014. Helaas niet blijven plakken in de baarmoeder.  In maart ben ik begonnen met de 2e poging, maar door overstimulatie hebben we wel 24 eitjes maar geen verse terugplaatsing. We waren er 6 toppers klaar om te worden ingevroren!  En daar zijn we nu mee bezig, 3 hebben de ontdooiing niet overleefd!  1 is in juni teruggeplaatst en ook niet blijven plakken. Nu, 3 dagen terug een terugplaatsing van een 2-cellige embryo! Heel spannend maar ik ben een beetje sceptisch!  Afwachten dus.

Liefs mamaMila  :love2:

Sinds vandaag ben ik nieuw hier.

Vorig jaar in oktober kregen we te horen dat we alleen zwanger kunnen raken dmv ivf-icsi.

Dat was even slikken van hoopvol proberen natuurlijk zwanger te worden naar "sorry mevrouw alleen ivf icsi bied nog mogelijkheden".

Gelukkig verloop het traject daarna goed en heb ik niet veel last gehad van de bijwerkingen. jammer genoeg is de eerste behandeling niet gelukt. wel 1 geluk er is 1 embryo goed om in te vriezen. dus nog een extra kans en daar gaan we nu voor.

Ik vind het fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die in dit traject zit. op het moment dat we het ziekenhuis uit liepen voelde dat wel zo.

Fijn om dit onderwerp te kunnen delen met jullie omdat we allemaal wel weten hoe het is en hoe het voelt.

Groetjes Loes

Sommige van jullie zullen mij misschien nog kennen....

Ik ben brenda en ik heb al 3 jongens via icsi mogen krijgen...

Jesse 21-1-2008

Sem 13-11-2009

En Milan 4-6-2012

Met de laatste icsi is er een embryo ingevroren die willen wij graag ook terug laten plaatsen.

Daarvoor hebben wij vanochtend een intakegesprek gehad bij  dr candido van het umcu.

Ik mocht gelijk met de pil beginnen ,  ik moet mischien geopereerd worden aan mijn duim dat weet ik over 2weken pas , en als wewe meer weten maakt dr candido een schema... het is niet zo handig om zwanger onder narcose te moeten...

Mijn naam is Rebecca en mijn man en ik proberen nu dik een jaar zwanger te raken. Door de huisarts zijn we doorverwezen naar een fertiliteitsarts en daar zijn we dinsdag voor de eerste keer geweest. Vrij snel werd duidelijk dat "normaal" zwanger raken er niet in zit omdat de kwaliteit van het zaad van mijn man slecht is en ik een erg onregelmatige cyclus heb. Voor ons beiden een grote schok omdat we hier beiden niet vanuit waren gegaan. Mijn bloedonderzoeken moeten nog en dan gaan we over een paar weken bespreken welk traject we in gaan, ivf of icsi.

Ik zal voornamelijk meelezen/praten in topic ''wachtbankje en broedkipjes mei/juni'' maar mogelijk ook in andere topics.

39 jaar, vorig jaar laparoscopie en HSG: beide eileiders proximale stop en buikholte en lever vol verklevingen.

Helaas ben ik een low responder dus heb weinig kansen per poging. 100% bevruchtingsscore maar 0% innesteling. Zkh gaat door omdat er steeds toch wat terug te plaatsen valt en er dus geen alternatief is.

Poging 1: lang protocol, Decapeptyl en 450IE Menopur: 6 follikels, 3 eitjes, 3 A-embryo's, 3x1 cryo-TP

Poging 2: kort protocol, Decapeptyl en 450IE Menopur: 5 follikels, 2 eitjes, 2 B-embryo's, 2 TP

Poging 3: kort protocol, Decapeptyl en 300IE Menopur: 5 follikels, 2 eitjes, 2 A-embryo's, 2 TP

Poging 4: kort protocol, Decapeptyl en 300IE Menopur: start waarschijnlijk begin juni. Arts geeft ons 5% kans per embryo door leeftijd. Zkh betaalt deze omdat we hebben meegedaan aan een onderzoek.

We denken eraan zonodig poging 5 bij Geertgen/Dusseldorf te doen en poging 6 in Gent. En dan houdt het wel zo'n beetje op. Ben nu dr Beers boek aan het lezen ''is your body baby friendly'' om te kijken naar immuunproblemen, dus hoop dat ze in Belgie of Duitsland wel bloedonderzoeken doen, in NL niet.

groetjes, Veertje39

Ik ben esther en samen met mijn man hebben wij al 6 jaar een kinderwens

We zijn in 2008 gestopt met de pil.

Toen we in 2010 Nog nie zwanger waren hebben we afspraak gemaakt bij huisarts.

Die verwees ons door naar gynaecoloog. Daar zijn we onderzocht en bleek al heel snel dat de oorzaak bij mijn man was.

Hij had als kind de bof gehad en was daarom minder vruchtbaar.

We werden doorgestuurd naar erasmus Rotterdam.  Het was toen 2011. Daar aangekomen zat ik tegenover een zwangere arts.

De eerste woorden waren: wat denkt u hier te komen doen? 

Ik met tranen van de schrik uitgelegd dat we graag ivf wilden.

Zei: maar mevrouw denkt u echt dat wij u gaan helpen met u gewicht?

Nou dan sta je met je mond vol tanden zeg.

Ik me verhaal uitgelegd Ik was idd te zwaar bmi was te hoog.

Mijn man is doorgestuurd naar andrologie.

Het klopte idd ze zaadcellen waren nie snel genoeg.

Wij naar huis met verslagenheid kom maar terug als u bmi goed is en mensen dan moest ik echt veel afvallen hoor.

Goed wij met de opdracht naar huis maar ik had al zoveel diëten gedaan ik wist het nie meer.

Weer huisarts en via hem in aanraking gekomen met prodimed.

Eiwitten shakes onder begeleiding van een diëtist.

Om een lang verhaal kort te maken. Ik was in een jaar 38 kilo kwijt en moest nog 5 kilo voor gezond bmi.

Super trots op mezelf en een lege portemonnee maar ik had het bereikt.

Wij opnieuw afspraak gemaakt in Rotterdam.  Prima Ik mocht komen.

Wij daar aangekomen allemaal zwangere rond je blij te wezen.

Kom ik die kamer binnen wat denk je:

U bent zienlijk afgevallen maar het is eigenlijk nog nie goed!

Nou dan wordt de vloer echt onder je weggerukt.

Maar goed omdat ik zo me best had gedaan mochten we dan beginnen.

Toen kwam het volgende. Ik ben moeilijk te prikken.

Zit er zo vrouw tegenover je die het nie kan.

Heb 2, 5 uur daar gezeten met trillingen en na 15x prikken moest er toch maar een anastesist bij komen.

Uiteindelijk ben ik weggelopen.  Zoveel pijn en verdriet.

Toen het inwendige onderzoek. Niet ff waarschuwen nee hoppa ding naar binnen.

Weer een hel maar goed je hebt veel over voor een kindje.

Na een week kreeg ik een telefoontje het was niet goed moest langskomen.

Ik helemaal in de stress.

Kom ik daar blijk ik PCOS te hebben.

Vond ik heel raar want ik kon de klok gelijk zetten op me menstruatie en had ook geen pcos klachten.

Wij naar huis.

Heb even de tijd genomen om alles te verwerken.

Toen raakte mijn man depressief en kort daarna volgde faillissement van zijn bedrijf.

Na 1, 5 jaar verder zijn we terug gegaan naar onze eigen gynaecoloog want ik was Nog steeds nie zwanger.

Hij heeft gelijk serieus genomen en ben in Jan 2013 geopereerd laproscopie.

Nu komt het Ik ben kerngezond Ik had alleen wat litteken weefsel in me buik van blinde darm operatie en wat kleine kistes.

Dus Rotterdam heeft de verkeerde diagnose gesteld.

We Zijn gelijk begonnen met iui. 2x in eigen cyclus.

Helaas bleek dat de zwemmers van me lief nie snel genoeg waren dus dat werd gestopt.

We werden doorgestuurd voor ivf.

Ik uitgelegd aan hem dat ik nie meer Rotterdam ging dat begreep hij en Liet de keus aan ons.

Wij hebben eind 2013 gekozen voor uz in Gent feb was ons intake en 31 maart ons gesprek bij dr gerris.

Hij kwam eindelijk na 6 jaar met groen licht en mogen we volgende maand starten met de eerste behandeling.

De cz is akkoord alles wordt vergoed 3 pogingen en ik hoef niets voor te schieten.

We voelen ons Wauw hadden we dit maar eerder gedaan.

Geen gezeur over gewicht en daar ben je echt een mens en geen object zoals in Rotterdam

Nou dit ben ik dus met mijn verhaal en ik ben altijd bereid om vragen van andere te beantwoorden ook over behandeling in buitenland.

Liefs esther

Ik zit op dit moment in een periode van terugplaatsingen van cryo's, wat me best zwaar valt. We zijn 3 jr geleden in het ivf traject gestapt. Bij mij werd eerst de diagnose endometriose gesteld, wat een hoop klachten verklaarde. Zware menstruatie en maar niet zwanger kunnen raken. Toen is het balletje gaan rollen. Kort samengevat: operatie waarbij de endometriose, wat weggehaald kon worden, is verwijderd. De linker eileider zit verstopt. Toen de punctie wat echt verschrikkelijk was en erg pijnlijk. Het positieve, uiteindelijk 6 mooie embryo's. 1 verse terugplaatsing, mislukt. Daarna nog 2 cryo terugplaatsingen, mislukt. Nu van de laatste mislukte cryo terugplaatsing ernstig ongesteld. Dus niet zo happy op dit moment... Over 10 dgn voor een echo om te kijken hoe het ervoor staat voor de volgende cryo terugplaatsing.

ben al een tijdje op deze site maar heb nu pas de tijd om eens rond te neuzen en mezelf voor te stellen.

Ik ben Gwenny en probeer al 3 jaar zwanger te worden. Vorig jaar zijn we gestart met ivf. In augustus bij m'n 1ste poging was ik zwanger maar had helaas een miskraam na 9 weken. Daarna heb ik nog 1x cryo gedaan en nu pas mijn 2de ivf poging achter de rug. Maandag weet ik de uitslag maar vrees ervoor   denk dat ik iets teveel bloed verlies momenteel om innestelingsbloed te kunnen zijn maar ben niet zeker. Heeft iemand een idee van de hoeveelheid van het innestelingsbloed? ..hoewel dit moeilijk uit te leggen valt

Maar we geven allesinds de hoop en moed niet op!

Groetjes Gwenny

[iurl]http://www.ivf-site.nl/Forum/index.php?topic=587.0[/iurl]

Ik heet Susan en mijn man en ik proberen nu bijna 2,5 jaar zwanger te worden.

Vorig jaar is ontdekt, dat ik endometriose heb. Helaas heb ik hierdoor last van cystes in mijn eierstokken. De enige oplossing: een operatie en daarna ivf. Wel even schrikken, natuurlijk. De operatie ging gelukkig goed, maar was wel redelijk zwaar.

Daarna mochten we in oktober eindelijk starten met ivf. Erg spannend, natuurlijk. Ik vond het prikken erg moeilijk. Heb nogal een platte buik, hierdoor was het wat pijnlijker en was het niet makkelijk om iedere keer weer een ander plekje te vinden. Voelde me net een speldenkussen op het eind Punctie ging goed, maar deed wel pijn. Gelukkig was het vrij snel gebeurd. Uitkomst: 4 topkwaliteit embryo’s. We waren helemaal gelukkig, natuurlijk! Helaas hebben we 3 terug plaatsingen gehad zonder positief resultaat. Alsof dat al niet vervelend genoeg is, heb ik door de behandelingen weer nieuwe cystes gekregen. Hierdoor staan we nu weer op dezelfde plek als bijna een jaar geleden. Ik heb nu medicijnen gekregen om mijn lichaam tot rust te brengen, maar de kans is zeer groot, dat ik weer een operatie zal moeten ondergaan om verder te kunnen. Zie hier als een berg tegenop, maar als we een kindje willen, dan zal ik wel moeten.

Ik merkte de afgelopen tijd, dat ik moeite heb om het allemaal te verwerken. Daarom heb ik me geregistreerd op deze site. Dan kan ik mijn verhaal kwijt. We zijn allemaal lotgenoten, ook al is onze situatie niet altijd gelijk.   

Groetjes,

Susan

[iurl]http://www.ivf-site.nl/Forum/index.php?topic=575.0[/iurl]